(de uitdagingen van) het OLIEBOLLENTOERNOOI 2016

Op woensdag 28 december was het weer tijd voor het (inmiddels befaamde) oliebollentoernooi. Van onze leden hadden 16 enthousiastelingen zich opgegeven. Het werd weer een gezellige, sportieve dag met deelnemers die het gewoon leuk vinden om een partijtje te tennissen. Er staat niets op het spel (alleen de eer). Wat mij betreft zijn de deelnemers aan dit toernooi allemaal dappere doorzetters. Want welke uitdagingen staan je te wachten op zo’n dag?

-De dag begint met een kopje koffie (of thee) en een appelflap en/of oliebol (verantwoordelijke makers: Jan K. en Iris H.). Zijn ze lekker? Niet te vet? Genoeg rozijnen? Als deelnemer en consument lever je je over aan de bakkunsten van deze goedwillende amateur-bakkers. Volgend jaar ga ik het AD (Algemeen Dagblad) waarschuwen, want deze oliebollen en de appelflappen kunnen gemakkelijk in de top tien van de jaarlijkse test. De uitdaging was voor mij: niet te veel er van eten……….

-Twaalf gelukkigen mogen om 11 uur de baan op voor de volgende uitdaging: spelen met je gezicht vol in de laagstaande zon (aan één kant tenminste). Wat mij betreft een ramp! Als de zon een klein beetje schijnt zet ik al een zonnebril op, als de zon volop schijnt zet ik er twee op (het liefst ook nog een pet met een grote klep). Nu staar ik naar de overkant van het net en probeer te ontdekken waar de bal waarschijnlijk vandaan zal komen. Soms hoor ik iets langskomen, maar ik zie het projectiel niet. Ook serveren aan die zonovergoten kant is een probleem: ik zie vaag een donkere vlek en sla op de tast met mijn racket in de richting van die vlek (kortom, het serveren leverde weinig punten op). Even heb ik het nog geprobeerd met onderhands serveren, maar dat moet je toch eerst even oefenen………….).

-De lunch bestaat deze keer uit groentesoep, tomatensoep, broodjes, oliebollen, appelflappen, eitje. Een hele uitdaging om daar niet te veel van te eten ……….

-Na de lunch wordt er weer gespeeld. Met als uitdaging: de mist! Opeens is het veel kouder geworden en het zicht is een stuk minder door de laaghangende nattigheid. Het serveren is geen probleem (zo dicht is de mist nou ook weer niet), maar de tegenstanders aan de andere kant van het net zijn wat vage spookachtige figuren geworden (tegen wie speel ik eigenlijk?). En waar is de bal? Het levert wel mooie foto’s op!

-Het spel wordt ook een uitdaging als je tegen bepaalde spelers moet spelen. Zo is daar Peter F., die altijd weer die bal terugslaat; of Joop W. die bij het net heel vervelend steeds weer je bal onderschept; of Erik N. die zijn (het) spel verbaal begeleidt en je daardoor in de war kan brengen; of René v.B. die zelfs tijdens de rally nog moppen zou kunnen vertellen (en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan).

Nog even nazitten, wat drinken, wat eten. Het was weer (vet-)gezellig. Volgend jaar geef ik me zeker weer op, want ik hou wel van een uitdaging!

Peter Doeve